We stonden al om 4 uur op omdat we al vroeg richting Florida Keys wilden. We ontbeten snel, pakten spullen bij elkaar en verlieten om 5.30 uur het huis. De navigatie stuurde ons voor de kortste weg via de 27 terwijl wij hadden gedacht via de Florida Turnpike te gaan. Op een gegeven moment waren we al te ver en konden we niet meer omkeren naar de turnpike. Op de 27 moesten we steeds stoppen voor stoplichten en reden we langs dorpjes wat enorm ophield. Het begon te regenen en zo nu en dan was er een stortbui. We stopten om te tanken onderweg maar dit was niet zo’n gezellig tentje dus we maakten er maar geen sanitaire stop van. Om 10.30 uur hadden we via de navigatie een Starbucks gevonden in Miami. We namen een cappuccino, hier waren we echt aan toe. Sebas had al gevraagd of we Starbucks het walhala vonden of zo, omdat we er zo naarstig naar op zoek waren. Om 11.15 uur waren we bij het hotel in Key Largo waar de mensen nog aan het uitchecken waren maar onze kamer was gelukkig al klaar. We hadden kamer 353 op de 3e verdieping met uitzicht op het strand en de zee. Buiten was het noodweer dus het was fijn dat we alvast naar de kamer konden. We aten boterhammen uit de koelbox die ik thuis had klaargemaakt en keken naar een film op een mooie HD tv. Het was de film Over the edge, in het Nederlands heet deze Baas in eigen bos. We liepen over het strand en wandelden via een trail waar hangmatten hingen en bekeken het zwembad. We besloten een stuk richting Key West te rijden maar dat was nog ruim 2 ½ uur rijden. We reden tot aan Duck Key. Het zag er tropisch uit met palmbomen, gekleurde huizen en opzichtige opschriften. Soms was het wat armoedig. Op de terugweg reden we langs het restaurant Sundowners waar ik over gelezen had, het lag leuk aan het water maar was best prijzig. We gingen terug naar het hotel waar we badkleding aandeden en naar het strand gingen. Nathalie en ik gingen de zee in samen, maar de bodem voelde zo vies dat we noodles ophaalden en gingen drijven in zee. De mannen volgden later.
Er waren chipmunks op het strand en een grote soort wespen, mitchies noemen ze die hier. Je kon handdoeken pakken op het strand en het water in de zee voelde gewoon warm. Nathalie had onderweg gezien dat er in Hampton Inn een Outback restaurant zat. Hier wilden ze graag eten.
Ik had wel in het visrestaurant willen eten maar vond Outback ook goed. Het was er niet druk en we konden fijn in een booth zitten. Vooraf namen we natuurlijk een Bloomin’ Onion met later een extra potje saus, mmmmm. Tussendoor kregen de kinderen Caesar Salad en Tom en ik Wedge salad met blauwe kaas. De anderen kozen biefstuk met patat en ik nam gegrilde zalm. Het smaakte goed en thuisgekomen waren we het behoorlijk zat. Tom ging nog gratis Key Lime drank ophalen in de bar. We gingen al vroeg slapen, vreemd weer met zijn vieren op één kamer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten